ตอนที่ 196 อย่าบอกนะว่าเอาอีกแล้ว

ตอนที่ 196 อย่าบอกนะว่าเอาอีกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่วนหลิงหลินตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนกร้อง

ไม่ใช่เสียงนกร้องโดดเดี่ยวที่บินผ่านซากปรักหักพังเป็นครั้งคราว แต่เป็นเสียงนกร้องประสานเสียงกันดังเซ็งแซ่ ราวกับมีวงดนตรีทั้งวงมาเปิดคอนเสิร์ตอยู่บนเรือนยอดไม้เหนือศีรษะเธอ

อ้อ... เมื่อก่อนพวกเสี่ยวหลิงเยวียนก็ชอบปลุกเธอแบบนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้พวกมันเติบโตเป็นนกมงกุฎแสงจรัสกันหมดแล้ว มีครอบครัวและอาณาเขตเป็นของตัวเองในป่า

ไม่รู้ว่าพอพวกมันวางไข่แล้ว จะยอมเอาลูกเสี่ยวหลิงเยวียนตัวน้อยมาฝากฟักไว้ที่คฤหาสน์ตระกูลก่วนบ้างไหม ภูตต้นไทรจะได้ไม่เหงาเกินไป

ชักคิดถึงบ้านแล้วสิ

เธอลืมตาขึ้น ภาพที่เห็นยังคงเป็นท้องฟ้าแจ่มใสผืนเดิม แสงแดดสาดส่องผ่านช่องว่างของใบไม้ลงมา ทอดเงารำไรบนใบหน้าของเธอ อากาศบริสุทธิ์สดชื่นจนอยากสูดหายใจให้เต็มปอด

ก่วนหลิงหลินลุกขึ้นนั่ง ขยับคอที่เริ่มเมื่อยเล็กน้อย

บรรยากาศที่นี่คล้ายกับวิวที่เธอมองออกไปจากห้องนอนที่บ้านอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ตอนนั้นยังมีฝูงมังกรตัวน้อยนอนเบียดเสียดดูวิวอยู่ข้างๆ เธอด้วย

เมื่อคืนเธอนอนพิงต้นไม้ใหญ่ โดยมีที่นอนถักจากของเหลวโลหะของมังกรโลหะไหลรองอยู่ด้านล่าง ถึงจะแข็งไปหน่อย แต่ก็ดีกว่านอนบนพื้นดินตรงๆ เยอะ ส่วนมังกรอสรพิษยังคงเกาะอยู่บนคอเธอ ไม่ขยับเขยื้อนตลอดทั้งคืน เหมือนหมอนรองคอรูปตัวยูของแท้