ตอนที่ 192 มังกรอสรพิษ

ตอนที่ 192 มังกรอสรพิษ

สติสัมปชัญญะลอยละล่องขึ้นมาจากความมืดมิดอันลึกล้ำ ราวกับขนนกที่ถูกลมโอบอุ้ม ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ

ความรู้สึกแรกของก่วนหลิงหลินคือความอบอุ่น

ไม่ใช่ความหนาวเย็นแห้งแล้งบาดกระดูกเหมือนในซากปรักหักพัง และไม่ใช่ความเย็นเยียบที่แทรกซึมเข้าสู่ดวงวิญญาณเหมือนในแม่น้ำหมิงชวน แต่เป็นความอบอุ่นที่เธอห่างหายไปนานแสนนาน

แสงแดดสาดส่องลงบนเปลือกตา ลอดผ่านผิวหนังบางๆ ย้อมโลกทั้งใบให้กลายเป็นสีส้มแดงนวลตา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นบางอย่าง ไม่ใช่กลิ่นฝุ่น ไม่ใช่กลิ่นสนิม แต่เป็นกลิ่นของต้นไม้ใบหญ้า กลิ่นของผืนดิน และกลิ่นอายของชีวิตที่กำลังหายใจ

เธอลืมตาโพลง

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือท้องฟ้าที่แจ่มใส

ไม่ใช่สีเทาตะกั่วที่ลอยต่ำชั่วนิรันดร์เหนือท้องฟ้านครไท่โวล่า แต่เป็นสีฟ้ากระจ่างใสอย่างแท้จริง มีปุยเมฆสีขาวลอยเอื่อยเฉื่อยอยู่ไม่กี่ก้อน ขอบเมฆถูกแสงแดดฉาบไว้ด้วยสีทองอร่าม เรือนยอดไม้แผ่กิ่งก้านสาขาอยู่เหนือศีรษะ ใบไม้เขียวชอุ่มกรองแสงแดดให้ตกลงมาเป็นเงาระยิบระยับเต้นระบำอยู่บนใบหน้าเธอ

ก่วนหลิงหลินนิ่งอึ้งไป