ตอนที่ 127 เสียงคำรามแห่งวายุ

ตอนที่ 127 เสียงคำรามแห่งวายุ

ทันทีที่ก่วนหลิงหลินเอ่ยถามว่า "งั้นเราจะไปสู้กันที่ไหนล่ะ?" ดวงตาของหลิงเวยก็เปล่งประกายยินดีขึ้นมาทันที เธอรีบชี้ไปยังทางเข้าแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลซึ่งมีป้ายเขียนว่า 'สนามฝึกที่ 3 · เฉพาะการต่อสู้กลางเวหา' ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ "ตรงนั้นเลย! สนามรบกลางเวหา ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

เหตุผลหลักที่เธอเลือกที่นี่ก็เพราะเหยี่ยวทะลวงนภาของเธอเป็นเจ้าเวหาอย่างแท้จริง ส่วนสัตว์อสูรมังกรข้างกายก่วนหลิงหลินก็เป็นสายต่อสู้กลางอากาศเช่นกัน การจัดสนามแบบนี้จึงถือว่าสมเหตุสมผลดี

"ได้สิ" ก่วนหลิงหลินพยักหน้า การต่อสู้กลางเวหาก็ตรงใจเธอพอดี เพราะจวี้เฟิงหลงเองก็ไม่ถนัดการต่อสู้บนภาคพื้นดินเหมือนกัน

จวี้เฟิงหลงที่เกาะอยู่บนหัวเธอส่งเสียงคำรามต่ำอย่างกระตือรือร้น ดวงตามังกรสีเขียวครามจับจ้องไปยังเหยี่ยวทะลวงนภาที่มีจิตวิญญาณนักสู้เปี่ยมล้นไม่แพ้กัน

ทั้งสองเดินตามกันไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางฝูงนักศึกษาที่ชอบมุงดูเรื่องสนุกซึ่งเดินตามมาเป็นขบวน

ข่าวแพร่สะพัดออกไปราวกับติดปีก เมื่อพวกเธอมาถึง บนอัฒจันทร์ทรงกลมรอบสนามฝึกต่อสู้กลางเวหาแบบกึ่งเปิดโล่งขนาดใหญ่นี้ ก็มีนักศึกษาที่ทราบข่าวแห่กันมานั่งรอดูอยู่ไม่น้อยแล้ว แม้แต่อาจารย์ในชุดเครื่องแบบหลายท่านก็ยังยืนมองลงมาจากจุดชมวิวด้านบนด้วยความสนใจ

สำหรับก่วนหลิงหลิน เหยี่ยวทะลวงนภาไม่ใช่สัตว์อสูรที่แปลกหน้าอะไร เธอเคยเจอสัตว์อสูรชนิดนี้มาแล้วตั้งแต่ตอนเข้าแข่งลีกระดับมัธยมปลายครั้งแรก แถมตอนนั้นยังเจอเป็นฝูงเสียด้วย