ตอนที่ 83 นครไท่โวล่า

ตอนที่ 83 นครไท่โวล่า

คำว่าเมืองที่สาบสูญที่แท้จริงเป็นอย่างไร ในฐานะคนที่ทั้งชาติก่อนและชาตินี้เคยเห็นซากปรักหักพังผ่านแค่หน้าจอเกมหรือภาพยนตร์อย่างก่วนหลิงหลิน เธอเคยวาดภาพสนามแข่งครั้งนี้ไว้สารพัดรูปแบบ ดังนั้นทันทีที่ถูกเคลื่อนย้ายเข้ามาในสนาม เธอจึงรีบกวาดตามองไปรอบตัวเป็นอันดับแรก ทว่า ซี๊ด—

[ผู้จัดงานคะ เมืองที่สาบสูญมันต้องสาบสูญขนาดนี้เลยเหรอ มันจะสมจริงเกินไปหน่อยไหม]

[นี่มันการแข่งขันหรือเกมเอาชีวิตรอดกันแน่ ถ้าเป็นฉันคงร้องไห้ขอยอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้แล้ว]

[ปกติหัวข้อเมืองที่สาบสูญไม่น่าจะเอามาใช้กับระดับมัธยมปลายนะ นึกว่าจะลดระดับความยากลงบ้าง ไม่คิดเลยว่าจะจำลองออกมาได้สมจริงขนาดนี้]

[ข้างบนอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย... ฉันลองไปค้นข้อมูลมา การแข่งขันนอกสถานที่ธีมนี้จัดครั้งล่าสุดเมื่อหกสิบปีก่อน ต่อให้เป็นระดับมหาวิทยาลัยก็ยังไม่เคยเจอฉากใหญ่ขนาดนี้เลย]

[แสดงว่าผู้จัดงานมั่นใจในตัวผู้เข้าแข่งขันรุ่นนี้มาก คิดว่าคงไม่ตกรอบกันหมดเร็วขนาดนั้นหรอก]

ความหนาวเย็นยะเยือก ไม่ใช่ความหนาวสดชื่นแบบฤดูหนาว แต่เป็นความเย็นชื้นที่แทรกซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก เจือกลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของเชื้อราเน่าเปื่อย ทันทีที่สติของก่วนหลิงหลินหลุดพ้นจากอาการวิงเวียนของการเคลื่อนย้าย สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้คือไอเย็นอันเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศทุกตารางนิ้วและฝุ่นละอองทุกอณู

เธอยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังอันกว้างใหญ่ไพศาล รอบกายรายล้อมไปด้วยเหล่ามังกรคู่หู