ตอนที่ 24 ยุคโบราณ

ตอนที่ 24 ยุคโบราณ

เพดานห้องติดวอลเปเปอร์สีเหลืองนวลอบอุ่น นี่คือสิ่งแรกที่ก่วนหลิงหลินมองเห็นตอนค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา

เตียงนอนกว้างสองเมตร เธอครองพื้นที่ไปเพียงหนึ่งในสาม ส่วนอีกสองในสามที่เหลือถูกเสี่ยวหงหลงตัวเบ้อเริ่มยึดครองไปจนเต็ม

ต่อให้พวกเธอกลับมาสู่โลกมนุษย์ที่ปลอดภัยแล้ว มันก็ยังคงงอตัวเป็นรูปคันธนู โอบล้อมก่วนหลิงหลินไว้ด้านในลำตัวอย่างดื้อรั้น

"ตื่นแล้วเหรอลูก?" จวงเฉาที่อดนอนมาสองวันเต็มมีเส้นเลือดฝอยสีแดงขึ้นในดวงตา เขารีบเอามือแตะหน้าผากเธอเพื่อวัดไข้เป็นอันดับแรก ก่อนจะกดเสียงให้ต่ำลงเพราะกลัวจะปลุกเสี่ยวหงหลงที่ยังหลับอยู่ "หิวหรือยัง แม่ไปยื่นเอกสารอยู่ พวกเรากินข้าวกันก่อนดีไหม?"

ก่วนหลิงหลินที่นอนหงายอยู่พยักหน้าเงียบๆ รู้สึกเหมือนครั้งล่าสุดที่พ่อดัดเสียงจนแสบคอแบบนี้คงต้องย้อนไปสมัยเธอยังไม่ถึงสามขวบ