กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 343 รู้เขารู้เรา
เสิ่นจือเวยเดินช้า ๆ เข้าไปในโถงบุปผาอันงดงามประณีต นั่งลงบนตั่งนุ่มไม้สาลี่ ยกน้ำชาเย็นบนโต๊ะขึ้นมาจิบช้า ๆ สีหน้าสงบราบเรียบไร้ระลอก
ลวี่ซิ่วตามเข้ามาในโถงบุปผา ตั้งใจลดเสียงลง โน้มเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “ฮูหยิน แม่นางซูผู้นี้จงใจเกินไปจริง ๆ หลายวันมานี้นางวิ่งไปจือเว่ยจวีทุกวัน วันวันส่งขนม เข้ามาใกล้ชิดพูดคุย บ่าวเห็นว่า...นางต้องมีความคิดไม่ดี มีแผนอื่นแอบแฝงแน่”
เสิ่นจือเวยวางถ้วยชาในมือลงเบา ๆ น้ำเสียงสงบเยือกเย็น “ไม่ว่านางจะซ่อนแผนคิดใดไว้ในใจ ตราบใดที่นางอยู่โดยสงบ ไม่ล้ำเส้น ไม่ก่อเรื่อง เราก็ปล่อยให้นางอยู่อย่างสงบสุข”
“ที่สุดแล้วนางมีบุญคุณช่วยชีวิตอยู่ เราอยู่ในฐานะสูง การกระทำควรมีขอบเขต เด็ดขาดไม่ควรเป็นคนเนรคุณ ใจแคบและไร้เมตตา”