ตอนที่ 331 รำพึงถึงอดีต

ตอนที่ 331 รำพึงถึงอดีต

คิ้วของลู่สือเหยี่ยนกระตุกเล็กน้อย แววประหลาดใจจาง ๆ ผาดผ่านก้นบึ้งดวงตา ทว่ากลับมิได้ซักไซ้เค้นความถึงที่มาของอดีตชาติหรือจุดเริ่มต้นแห่งการรู้จักกันนั้นให้ถึงที่สุด

เรื่องราวเก่า ๆ ในอดีตและความเกี่ยวพันยามเยาว์วัยเหล่านั้น เขาไม่ปรารถนาจะแตะต้องโดยง่าย ยิ่งไม่ต้องการให้เสิ่นจือเวยล่วงรู้ถึงความคับข้องใจอันคับแคบที่ตนเคยมีอยู่ในครานั้น

เขาเพียงพยักหน้าเบา ๆ รับกระดาษจดหมายมาเก็บไว้ให้เรียบร้อย แล้วยื่นมือออกไปกุมมือเรียวงามที่แตะมีความเย็นของนางไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ฝ่ามือกว้างหนาอบอุ่น ความอบอุ่นค่อย ๆ ซึมเข้าสู่เนื้อผิว น้ำเสียงทอดออกมาอ่อนโยนต่ำลงไปอีก เจตนาปกปิดระลอกความซับซ้อนในดวงตาคู่นั้นเสีย

“ยามค่ำน้ำค้างหนักลมหนาว เข้าเรือนก่อนเถิด อย่ายืนใต้ชายคานานนักจนรับไอเย็นเข้าไปเลย”

เสิ่นจือเวยปล่อยให้เขาจูงข้อมือเบา ๆ ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเคียงข้างเขาเดินเข้าไปในเรือน

ฝ่ามือของลู่สือเหยี่ยนรับรู้ถึงความเย็นของปลายนิ้วนางได้อย่างว่องไว พร้อมทั้งการสั่นสะท้านแผ่วเบาที่สุดสายหนึ่ง ก้าวเดินไปข้างหน้าจึงหยุดชะงักลงในทันใด