กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 276 ในเมืองหลวง ใครไม่รู้ว่าข้าเป็นคนของเจ้า
พอไป๋อวี๋จากไป ลานเรือนก็กลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมฝนนอกหน้าต่างที่หวีดหวิวดังอยู่
ลู่สือเหยี่ยนยื่นมือออกไปโอบเสิ่นจือเวยเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วค่อย ๆ ปัดละอองฝนที่ติดอยู่บนบ่าของนางออก น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่บ้าง “เจ้ามักใจบุญเช่นนี้เสมอ ทนเห็นผู้อื่นลำบากไม่ได้”
เสิ่นจือเวยพิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา ฟังเสียงหัวใจที่หนักแน่นมั่นคง ใจสงบอย่างบอกไม่ถูก จึงเอ่ยแผ่วเบา
“ข้าเพียงทนเห็นเด็กสาวอายุน้อย ๆ ต้องพบจุดจบเช่นนี้ไม่ได้ พวกเราช่วยยื่นมือไปสักหน่อย ก็ทำให้แม่นางผู้นั้นมีชีวิตรอดต่อไปได้ เหตุใดจะไม่ทำเล่า”