ตอนที่ 273 สนทนา

ตอนที่ 273 สนทนา

ระหว่างที่พูดคุยกัน ลวี่ซิ่วรู้กาลเทศะรีบก้าวออกไปจัดการแต่เนิ่น ๆ ในลานเรือนเหลือเพียงสองคนยืนเคียงข้างกัน ลมยามค่ำพัดกลิ่นดอกกุ้ยฮวาโชยผ่านชายเสื้อ เงียบสงบและอบอุ่นยิ่ง

เสิ่นจือเวยถูกเขาจูงมือเดินไปข้างหน้า ฝีเท้าผ่อนลง ในใจยังหลงเหลือความหวาดหวั่นจากการเผชิญหน้ากลางถนนเมื่อครู่ แต่ที่มากกว่าคือความมั่นคงอบอุ่นยามที่เขากางกายปกป้องนางไว้เบื้องหลัง

นางก้มมองมือทั้งสองที่กุมกันอยู่ ฝ่ามือของลู่สือเหยี่ยนกว้างใหญ่และอบอุ่น ปลายนิ้วมีหนังด้านบาง ๆ จากการกำพู่กันและพลิกดูแฟ้มคดีมาหลายปี สัมผัสชัดเจน กลับทำให้นางรู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง

“เรื่องวันนี้ จะไม่สร้างความลำบากให้เจ้าเลยจริง ๆ หรือ”