ตอนที่ 270 นายน้อยพ่อค้าหลวง

ตอนที่ 270 นายน้อยพ่อค้าหลวง

นายหนุ่มยิ่งพูดยิ่งได้ใจ อกผายผึ่ง ผ้าแพรต่วนที่สวมอยู่ตึงขึ้นเล็กน้อยตามแผ่นอก คางเชิดขึ้นนิด ๆ สีหน้าหยิ่งยโสไม่ยำเกรงผู้ใด ทั้งหางตาและปลายคิ้วล้วนพกความยโสที่มิได้มีผู้ใดอยู่ในสายตา

“ในโลกปฐพีเมืองหลวงแห่งนี้ ไม่มีผู้ใดที่นายน้อยจะแตะต้องไม่ได้! ไม่ต้องพูดถึงการฉุดแม่หนูสักคน แม้วันนี้นายน้อยจะหมายตาตัวเจ้า เจ้าก็ได้แต่ยอมตามแต่โดยดี!”

ยังไม่ทันขาดคำ เขาก็ยื่นมือออกไปอีกครั้ง ฝ่ามือที่ข้อนิ้วป้านใหญ่เต็มไปด้วยแรงอันหยาบกร้าน มิใช่แค่ปัดชายแขนเสื้อหยอกล้ออย่างเบาหวิวอีกต่อไป หากแต่กางห้านิ้วออก คว้าเข้าที่ข้อมือเรียวบางของเสิ่นจือเวยโดยตรง ข้อนิ้วออกแรง หมายจะลากนางไปให้ได้ด้วยกำลัง