ตอนที่ 210 เจ้าจงใจดูข้าเป็นตัวตลกใช่หรือไม่

ตอนที่ 210 เจ้าจงใจดูข้าเป็นตัวตลกใช่หรือไม่

ลู่สือเหยี่ยนปล่อยนางลงในที่สุด

ชั่วพริบตาที่เท้าทั้งสองแตะพื้น เสิ่นจือเวยถอยหลังราวกับเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ ถอยไปจนถึงมุมกำแพง หลังแนบชิดผนังเย็นยะเยือก จึงพอทรงตัวไว้ได้

นางเงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปยังบุรุษตรงหน้า

ความอับอายขายหน้า ความโกรธ ความน้อยใจ ความสิ้นหวัง อารมณ์ทั้งหมดถักทอรวมกัน ทำให้นางขนพองขึ้นมาในชั่วพริบตา

ความกดดัน ความหวาดกลัว การดิ้นรนที่สะสมมาหลายวัน ณ ชั่วขณะที่ถูกจับได้ตอนปีนกำแพงและโผเข้าอกเขาต่อหน้าคนทั้งหลาย ก็ระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง

“ลู่สือเหยี่ยน!”