ตอนที่ 143 ขอความช่วยเหลือ

ตอนที่ 143 ขอความช่วยเหลือ

เสิ่นจือเวยถูกเขามองจนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย รีบก้มหน้า กินเนื้อวัวสไลซ์ในชาม รสชาติยอดเยี่ยมนัก นุ่มสดและฉ่ำน้ำ เมื่อกินกับน้ำจิ้มที่นางปรุงเอง ยิ่งอร่อยล้ำ

แต่รสชาติที่ดีเพียงใด ก็ไม่อาจขับไล่ความหดหู่ในใจได้

ยามบ่าย ยังคงเงียบเหงาเย็นชา บางครั้งมีลูกค้าหนึ่งหรือสองคนเดินเข้ามาด้วยความอยากรู้ แต่พอเพิ่งนั่งลง ก็ถูกคำตะโกนเสียงดังที่หน้าประตูของลูกจ้างภัตตาคารทองหยกขู่จนหนีไป

ลูกจ้างพวกนั้นถึงกับยืนเฝ้าอยู่ตรงประตูจือเว่ยจวีโดยตรง พอเห็นมีลูกค้าเดินเข้ามา ก็ตะเบ็งเสียงกล่าวร้ายจือเว่ยจวี บอกว่าที่นี่มีผีหลอก บอกว่าอาหารมีพิษ ใส่ร้ายป้ายสีจนสุดขีด