ตอนที่ 140 เสิ่นจือเวย เจ้าคิดอะไรอยู่

ตอนที่ 140 เสิ่นจือเวย เจ้าคิดอะไรอยู่

ฟ้ายังสว่างเพียงริบหรี่ กลิ่นหมึกจาง ๆ ก็ลอยอบอวลอยู่ในเรือนเล็กย่านตลาดตะวันออกแล้ว

ลู่สือเหยี่ยนก้มตัวอยู่ที่โต๊ะหินกลางลานบ้าน ในมือกำพู่กันขนหมาป่า กำลังตั้งใจเขียนอักษรสามตัว “จือเว่ยจวี” ลายมือบนกระดาษเซวียนสง่างามตรงเผง ปลายพู่กันแฝงความนุ่มนวลไว้บ้าง ประหนึ่งตัวเขาเองที่คิ้วตาอ่อนโยนแต่มีกระดูกสันหลังเป็นของตนเอง

เขาคิดเค้นอยู่ครึ่งคืนใหญ่ เอาแต่คิดจะเขียนอักษรสามตัวนี้ให้งดงามสมบูรณ์ที่สุด

ข้างโต๊ะหินวางชาดอกกุ้ยฮวาอุ่น ๆ หนึ่งกา กับขนมกุ้ยฮวาที่เพิ่งนึ่งเสร็จอีกหนึ่งจาน ล้วนเป็นของที่เสิ่นจือเวยชอบกิน พอนางตื่นขึ้นก็จะได้กินขณะยังร้อน

เสิ่นจือเวยตื่นขึ้นเพราะกลิ่นหมึกกับกลิ่นดอกกุ้ยฮวาดึงดูดนาง