ตอนที่ 124 นายหน้าค้าคน

ตอนที่ 124 นายหน้าค้าคน

เสิ่นจือเวยคำนวณอยู่ในใจครู่หนึ่ง ค่าเช่าปีละ 100 ตำลึงเงิน สำหรับนางในยามนี้นับว่าไม่แพง

อีกทั้งทำเลและผังลานบ้านแห่งนั้นก็ถูกใจนางยิ่งนัก นางจึงพยักหน้า “ตกลง พาข้าไปดูลานบ้านก่อน หากเหมาะสม ข้าก็จะเช่า”

“ได้เลยขอรับ!”

หวังเอ้อร์ยิ้มแย้มด้วยความยินดี รีบนำเสิ่นจือเวยเดินไปยังเรือนรับรองแห่งนั้น

ทั้งสองเดินไปตามถนนเป็นเวลาราวหนึ่งก้านธูป ก็มาถึงหน้าเรือนรับรองของหลี่หยวนไว่หลาง

เบื้องหน้าเป็นประตูใหญ่ทาชาด แม้ห่วงทองแดงบนบานประตูจะมีรอยด่างอยู่บ้าง แต่ยังมองเห็นความโอ่อ่าในวันวานได้

หวังเอ้อร์ก้าวไปเคาะประตู ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้เฝ้าประตูชราผู้หนึ่งก็มาเปิดประตูอย่างเชื่องช้า

“เถ้าแก่หวัง ท่านมาแล้ว”