ตอนที่ 112 ราชสำนัก

ตอนที่ 112 ราชสำนัก

เสิ่นจือเวยวางช้อนลง นางยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วขมวดเล็กน้อยด้วยความกังวลว่า “สีหน้าของเจ้าเหตุใดจึงเลวร้ายเช่นนี้หรือ? การเรียนที่สำนักศึกษาหนักเกินไปหรือไม่? หรือว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

น้ำเสียงของนางเปี่ยมด้วยความห่วงใย สายตาอ่อนโยนจนแทบละลายออกมาเป็นน้ำ

ลู่สือเหยี่ยนมองดวงตาของนาง เกือบจะพูดความจริงออกมาแล้ว แต่เมื่อคำมาถึงปาก ในที่สุดก็ยังกลืนกลับไป

เขาไม่อาจบอกนางได้ว่าเขาจะตามองค์ชายหกไปยังชิงโจวเพื่อบรรเทาภัยพิบัติ เรื่องนี้สำคัญยิ่งนัก ไม่อาจรั่วไหลแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่อาจใจให้นางต้องเป็นห่วงเขา

“ไม่เป็นไร พี่สะใภ้”