ตอนที่ 105 ซิ่วไฉ

ตอนที่ 105 ซิ่วไฉ

ลู่สือเหยี่ยนเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน สวมเสื้อยาวสีเขียว ร่างสูงสง่าตั้งตรงดุจต้นสน

ใบหน้าของเขามีร่องรอยอ่อนล้าอยู่เล็กน้อย ใต้ตาคล้ำจาง ๆ คงเป็นเพราะหลายวันมานี้นอนหลับไม่เต็มอิ่ม

ทว่าความอ่อนล้านั้นกลับมิอาจบดบังความผ่อนคลายระหว่างคิ้ว ราวกับได้ปลดภาระหนัก 1,000 จินลงจากบ่า

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูใหญ่ เขาก็เห็นเสิ่นจือเวยกับหมิงเยวี่ยยืนอยู่ไม่ไกล

เสิ่นจือเวยสวมกระโปรงผ้าสีฟ้าอ่อน มือหิ้วกล่องใส่อาหาร 1 ใบ กำลังเขย่งปลายเท้ามองมาทางเขา

หมิงเยวี่ยยืนอยู่ข้างนาง ครั้นเห็นเขา ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันใด เด็กน้อยโบกมือเล็ก ๆ พลางร้องเรียก “พี่ชาย!”