ตอนที่ 89 แม่นางที่เขาคิดถึง

ตอนที่ 89 แม่นางที่เขาคิดถึง

แสงอรุณรุ่งเรืองจาง ๆ ย้อมกระเบื้องสีเขียวอมเทาของสำนักศึกษาให้กลายเป็นสีส้มอ่อน ๆ

ลู่สือเหยี่ยนกอดหีบหนังสืออันหนักอึ้ง ก้าวเท้ารีบเร่งเข้าไปยังประตูใหญ่ของสำนักศึกษา

ลมหนาวแห่งฤดูเหมันต์พัดกระหน่ำใบหน้าดุจมีดเล่มน้อย แต่ที่ขมับของเขากลับซึมเหงื่อบาง ๆ เสื้อยาวผ้าสีเขียวอมฟ้าบาง ๆ ถูกพัดจนกระพือดังสะบัด เผยให้เห็นรอยแดงเรื่อบาง ๆ ที่ยังไม่จางหายบริเวณลำคอ

เขาเดินตรงเข้าไปยังเรือนข้างที่ใช้อ่านหนังสือเป็นประจำ วางหีบหนังสือลงบนโต๊ะดัง “ตึง” เบา ๆ หนึ่งครั้ง

กิ่งไม้แห้งนอกหน้าต่างไหวเอนในลมหนาว ส่งเสียงสวบสวบ ราวกับกำลังเล่าเรื่องบางอย่าง