ตอนที่ 84 จะดีขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนที่ 84 จะดีขึ้นเรื่อย ๆ

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว!”

บัณฑิตอีกคนหนึ่งก็พูดตาม

“ต่อไปพวกเราจะมาที่นี่กินข้าวทุกวัน! พี่สือเหยี่ยน เจ้าช่างมีบุญปากนัก! ได้กินอาหารฝีมือพี่สะใภ้ทุกวัน!”

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ตัวก็ย่างเข้าสู่ยามเย็น

แสงอาทิตย์อัสดงสาดผ่านซี่หน้าต่างลงมาในร้านค้า เคลือบโต๊ะเก้าอี้ไว้ด้วยประกายแสงทองชั้นหนึ่ง

ลูกค้าค่อย ๆ จากไป บางคนก่อนกลับยังห่อเนื้อแกะหั่นบางหนึ่งที่ บอกว่าจะหอบกลับบ้านให้คนในครอบครัวชิม

ในร้านค้าในที่สุดก็เงียบลง เหลือเพียงควันไฟจากครัวที่ลอยอ้อยอิ่ง กับกลิ่นหอมเข้มข้นของหม้อไฟ

เสิ่นจือเวยทรุดนั่งบนเก้าอี้ เหนื่อยจนแม้แต่นิ้วมือก็ไม่อยากขยับ