ตอนที่ 62 ตั้งแผงขายของ

ตอนที่ 62 ตั้งแผงขายของ

เสิ่นจือเวยถูกเขาจ้องมองจนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย นางยื่นมือออกไปโบกไปมาที่เบื้องหน้าของเขา

แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เป็นอะไรไปหรือ เหตุใดจู่ ๆ ก็เหม่อลอยเช่นนี้”

ลู่สือเหยี่ยนได้สติ รีบส่ายศีรษะ ความมืดมัวคลุมเครือในดวงตาจางหายไป กลายเป็นความเขินอายบางส่วนแทน

เขาทอดสายตาลงต่ำ เอ่ยเสียงเบา “ไม่มีสิ่งใดขอรับ เพียงแต่รู้สึกว่า…พี่สะใภ้ทำเพื่อข้ามากเกินไปแล้ว”

เสิ่นจือเวยยิ้มออกมา ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก

นางรู้ดีว่าหัวใจของคนหนุ่มนั้นละเอียดอ่อนและไวต่อความรู้สึก นางลุกขึ้นยืน เก็บกล่องไม้กลับเข้าที่ แล้ววางไว้บนยอดตู้เสื้อผ้าในห้องนอน

“เรื่องเงิน เจ้าไม่ต้องกังวล”