ตอนที่ 56 หมูตุ๋นซีอิ๊ว

ตอนที่ 56 หมูตุ๋นซีอิ๊ว

ยามพลบค่ำปกคลุมสี่ทิศ แสงทองสุดท้ายของตะวันยามอัสดงไล้ไปบนชายคากระเบื้องสีเทาเขียวอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วตกลงยังกิ่งก้านของต้นห้วยโบราณที่ใบร่วงจนโล้นต้นนั้นตรงมุมลานบ้าน

ลมหนาวพัดพาใบไม้แห้งแตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ วนเป็นวงกระแทกกรอบหน้าต่าง ดัง “อู้อู้” เบา ๆ พัดความหนาวเหน็บอันเป็นเอกลักษณ์ของยามเหมันต์ลึกซึมเข้าสู่ซอกกระดูกของผู้คน

ภายในลานบ้านเงียบสงัด

ม้านั่งหินที่ตั้งอยู่ในลานบ้านถูกความหนาวกัดจนเย็นเฉียบ

ลู่สือเหยี่ยนนั่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังตั้งตรง ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่ง อ่านจนเพลิน