ตอนที่ 42 ตรวจขา

ตอนที่ 42 ตรวจขา

เสิ่นจือเวยสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งมาจากข้อมือ แล้วมองสีหน้าของเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความเสียดาย ในใจก็อบอุ่นขึ้นมา นางพลิกมือตบหลังมือเขาแผ่วเบา แล้วโบกมือกว้าง เอ่ยกับเถ้าแก่ด้วยน้ำเสียงสดใส “เถ้าแก่ รบกวนห่อให้ข้าหน่อยเถิด ไม่ต้องคืนของ พวกนี้ข้าจะเอาทั้งหมด”

กล่าวจบ นางก็หันไปมองลู่สือเหยี่ยน สายตาอ่อนโยนแต่หนักแน่น “เจ้าตั้งใจเล่าเรียนให้ดี วันหน้ามีอนาคต นั่นคือการตอบแทนที่ดีที่สุดต่อข้า เงินหมดแล้วยังหาใหม่ได้ แต่หากเสียการเล่าเรียนไป ก็ไม่อาจชดเชยกลับมาได้อีก”

ลู่สือเหยี่ยนมองแววตาจริงจังของเสิ่นจือเวย อ้าปากจะพูด ท้ายที่สุดก็ยังเอ่ยคำปฏิเสธออกมาไม่ได้ ได้แต่พยักหน้าแผ่วเบา