ตอนที่ 16 แพงเกินเหตุ

ตอนที่ 16 แพงเกินเหตุ

สุดท้ายคือจานฝนหมึก

เสิ่นจือเวยเลือกอยู่หน้าร้านจานฝนหมึกเนิ่นนาน ในที่สุดก็เลือกตวนเยี่ยนธรรมดาขนาดฝ่ามือหนึ่งใบ

ผิวหน้าจานเรียบเนียนละเอียด มีลายหินน้ำแข็งและลายหินตามธรรมชาติ แอ่งหมึกตื้นลึกพอเหมาะ ขอบถูกขัดจนมนเรียบ ลูบแล้วไม่บาดมือ

ชายชราเห็นนางดูอย่างละเอียดก็ยิ้มแล้วแนะนำว่า “แม่นางช่างมีสายตาดี ตวนเยี่ยนใบนี้เนื้อละเอียดแน่นหนา ความหนาแน่นสูง เมื่อฝนหมึกพู่กันก็ไม่ติดขัดง่าย น้ำหมึกที่ฝนออกมาเนียนละเอียดสม่ำเสมอ เก็บไว้นานก็ไม่แห้งเหือด เหมาะที่สุดสำหรับบัณฑิตใช้ในชีวิตประจำวัน”

เสิ่นจือเวยพยักหน้า แล้ววางจานฝนหมึกลงบนเคาน์เตอร์ด้วย

“แม่นาง สิ่งที่เจ้าหลือกเหล่านี้ล้วนเป็นของดีใช้สอยได้จริง ข้าจะคิดราคาพอเหมาะให้เจ้า”

ชายชราดันแว่นสายตายาวขึ้นเล็กน้อย หยิบลูกคิดบนเคาน์เตอร์ขึ้นมา