เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 232 ภูเขาป่าสน [ตอนพิเศษ]
สมุนไพรโอสถออกฤทธิ์รวดเร็วยิ่งนัก เสี่ยวตานกินลงไปเพียงไม่กี่ลมหายใจก็ลดไข้ หลังจากนอนหลับไปหนึ่งคืนตื่นขึ้นมา ก็ดูกระปรี้กระเปร่ายิ่ง ดวงตาก็ฉายแววมีชีวิตชีวาเหลือล้น
เถ้าแก่ร้องไห้ด้วยความปีติยินดี เมื่อเห็นเสี่ยวตานตื่นขึ้นมาแล้วเจริญอาหาร จึงถือโอกาสยื่นขนมที่เยว่ไต้ชิงซื้อไว้ให้แก่เสี่ยวตาน
เสี่ยวตานหยิบขนมพัฟขนหงส์ขึ้นมาหนึ่งชิ้น พิศมองแล้วมองอีก เอ่ยอย่างกังขาว่า “สิ่งนี้ข้าเคยเห็นผู้อื่นกิน เป็นของขึ้นชื่อของหอหงโหลว แพงมาก ๆ เลยนะ ท่านพ่อ ท่านก็ตัดใจซื้อลงหรือ”
เถ้าแก่ยิ้มพลางกล่าวว่า “ย่อมไม่ใช่ข้าซื้ออยู่แล้ว ยารักษาอาการป่วยของเจ้ากับขนมนี้ ล้วนเป็นท่านเซียนผู้มีเมตตาที่มาพักในโรงเตี๊ยมมอบให้”
ในห้วงความคิดของเสี่ยวตานพลันปรากฏร่างของเยว่ไต้ชิงขึ้นมา
ชั่วขณะหนึ่ง ความรู้สึกหลากหลายประดามีพลันถาโถม