0092

⬢⬢⬢

ตอนที่ 92 ค่ำคืนสายฝนพรำสังหารคน

สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุด

ทั้งละเอียดทั้งพร่างพราย ราวกับตาข่ายที่ไร้ช่องลมผืนหนึ่ง ครอบคลุมผู้คนเอาไว้จนหายใจแทบไม่ออก

เยว่ไต้ชิงกลับชอบสังหารคนในสภาพอากาศเช่นนี้ยิ่งนัก

น้ำฝนจะช่วยกลบฝังร่องรอยและกลิ่นอาย

รอจนฝนหยุดฟ้าสว่าง นางหวนคืนสู่สำนักหมื่นมรรคา ก็จะกลับไปเป็นศิษย์เอกประมุขยอดเขาผู้อยู่สูงส่งคนนั้นอีกครั้ง

ต่อให้สำนักเจ๋อสุ่ยพบว่าหวังอี้จือตายแล้ว อีกทั้งรู้ว่ามีโอกาสเป็นไปได้สูงยิ่งที่จะเกี่ยวข้องกับนาง ก็ทำได้เพียงปล่อยให้เรื่องเงียบหายไปเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น นางลอบสังเกตเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างหวังอี้จือกับหวงเฉิงอันซึ่งเป็นศิษย์ของประมุขสำนักเจ๋อสุ่ยมิได้ลงรอยกัน หวังอี้จือตายไป เขาเองก็คงจะปรบมือโห่ร้องยินดีกระมัง

“ฮะ จงอู๋จือ เจ้าพูดไม่ผิด สำหรับข้าแล้ว มันอาจจะเป็นเรื่องดีจริง ๆ”