0090

⬢⬢⬢

ตอนที่ 90 สำนักเจ๋อสุ่ย

ความรู้สึกยามเคลื่อนย้ายผ่านมิติช่างไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย ราวกับต้องเบียดเสียดอยู่บนรถโดยสารประจำทางที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหนัง กลิ่นควัน และกลิ่นเหงื่อไคลนานหลายชั่วโมงอย่างไรอย่างนั้น

โดยเฉพาะเมื่อเยว่ไต้ชิงมิเพียงเป็นคนเมารถ ทว่ายังไวต่อกลิ่นเป็นพิเศษ ความรู้สึกพะอืดพะอมนั้นจึงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

แม้ความจริงแล้วอาจจะกินเวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็ตาม

ทว่าเมื่อมาถึงจุดหมาย เยว่ไต้ชิงก็ยังมิอาจสะกดกลั้น ทรุดเข่าลงกับพื้นแล้วโก่งคอขย้อนออกมา

รอจนความรู้สึกคลื่นไส้จางหายไป นางจึงพอมีเวลาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบด้าน

นางอยู่ใน... ท่ามกลางพงไพรหรือ?

รอบกายคือแมกไม้เขียวชอุ่ม ดินบนพื้นแฉะเหนียวเหนอะหนะ ราวกับฝนที่ตกเมื่อคืนจนถึงวันนี้ก็ยังไม่แห้งสนิท

ซ้ำร้ายประเดี๋ยวฝนก็อาจจะตกลงมาอีก