0077

⬢⬢⬢

ตอนที่ 77 เบื้องล่างถึงเก้าพิภพ เบื้องบนถึงเก้าชั้นฟ้า

เพลงสิ้นสุดลง ใบเมเปิลสีแดงที่ร่ายรำปลิวไสวก็ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมา

เยว่ไต้ชิงลืมตาขึ้น มองดูเฟิงเย่ตรงหน้าที่คล้ายยิ้มคล้ายร้องไห้ แล้วชำเลืองมองปากถ้ำอันมืดมิดแห่งนั้น อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม:

“เป็นอย่างไรบ้าง ได้ผลหรือไม่”

ริมฝีปากของเฟิงเย่เผยอขึ้นเล็กน้อย เพิ่งจะอ้าปาก ก็พลันได้ยินเสียงแว่วหวูดอันกังวานใสพิสุทธิ์เจือสัมผัสลมปราณกระซิบอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาจากทางปากถ้ำ

นั่นคือเสียงของขลุ่ยฉือปา

เสียงต่ำทุ้มลึกดั่งเสียงสะท้อนในหุบเขา เสียงสูงกังวานใสปานสายน้ำไหลผ่านวังน้ำลึก

เยว่ไต้ชิงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจให้กับฝีมืออันสูงส่งของผู้เป่าบรรเลง หากนับตามมาตรฐานการประเมินที่ระบบกำหนดไว้ เกรงว่าคงจะบรรลุถึงระดับปรมาจารย์แล้ว