กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 39 กลับบ้าน
ยามเช้า
ซูเชียนเชียนลืมตาที่ยังงัวเงียขึ้นมา พบว่าตัวเองกำลังกอดแขนของสวีซิงไว้แน่น ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อในทันที
เมื่อวานหลังจากสวีซิงเลื่อนระดับได้สำเร็จ ทั้งสองก็นอนเบียดกันบนเตียงเดียวกันอย่างเป็นธรรมชาติ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหลือเพียงก้าวสุดท้ายเท่านั้น
ซูเชียนเชียนค่อย ๆ ดึงแขนของสวีซิงออกอย่างแผ่วเบา จากนั้นรีบหลับตาลงแกล้งทำเป็นนอนต่อ
สวีซิงยังคงถูกปลุกให้ตื่นด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนั้น
เมื่อเห็นว่าซูเชียนเชียนยังคงนอนอยู่และมีเสียงลมหายใจเข้าออกตามจังหวะธรรมชาติ เขาก็ยิ้มออกมาและไม่ได้สนใจอะไรอีก
สวีซิงลุกจากเตียงก่อนจะเปิดผ้าม่านในห้องพักผู้ป่วยออก