กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โฮก—”
หงซือหยางส่งเสียงคำรามเศร้าออกมาจากปาก ก้องกังวานในมิติขนาดเล็กอันลับแห่งนี้ ไม่เลือนหายไปนาน
“นายหญิง… เทวทูต… กลับบ้าน… สวรรค์…”
ดวงตาที่เปล่งแสงสีแดงของหงซือหยางค่อย ๆ หมองลง ก้มศีรษะลง ไม่กล้ามองนายม่อเทียนหยุนของมัน
เนิ่นนาน
“ผ่านมานานขนาดนั้นแล้ว มีอะไรที่พูดไม่ได้อีกเล่า บางทีชะตาของฉันอาจเป็นเช่นนี้ ราวกับเมฆบนฟ้า ล่องลอยไร้ร่องรอย ไร้ที่พักพิง…”