เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อาจารย์ผู้เป็นที่เคารพ ในเมื่อท่านบอกว่าจักรวาลกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน เช่นนั้นพลังของท่านอาจารย์ในจักรวาลนี้... นับเป็นยอดฝีมือวิถีบู๊ในระดับขั้นใดหรือ?”
หลังจากคลายความตกตะลึงแล้ว โจวตงซานก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังอาจารย์ผมขาวของตนอย่างม่อเทียนหยุนแล้วเอ่ยถาม
“อืม...” ม่อเทียนหยุนมองเขาอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง
ในพริบตานั้น โจวตงซานคล้ายรู้สึกราวกับมีห้วงดวงดาวอันไร้ที่สิ้นสุดกดทับลงมาบนร่าง จนทำให้รู้สึกอึดอัดไม่เป็นตัวของตัวเอง
“ตัวฉันในจักรวาลนี้น่ะ พลังนับว่าธรรมดามาก!” ม่อเทียนหยุนเก็บงำลมหายใจวรยุทธ์ของตนลง ก่อนจะกล่าวต่อ
“ยิ่งรู้มาก วิถีบู๊ก็ยิ่งยากจะกระจ่างแจ้ง ดังนั้นนายอย่าเพิ่งทะเยอทะยานเกินตัวไปเลย!”
ม่อเทียนหยุนไม่ได้คิดจะบอกระดับพลังของตนให้โจวตงซานรู้
เพราะหากเขารู้ว่าอาจารย์คนนี้ของตนสามารถทำลายดาราจักรได้สบาย ๆ สิ่งนี้จะมีผลกระทบต่อสภาวะจิตใจของเขามากเกินไป
ลองคิดดูเถอะ หากตนเองมีอาจารย์ที่เก่งกาจถึงขั้นถล่มฟ้าทลายดินเช่นนี้! ก็แทบจะนอนกระดิกเท้ารอความสบายได้เลย
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่หากโจวตงซานไม่ขยันฝึกฝน ม่อเทียนหยุนก็ไม่มีทางสนใจเขาอีกแน่ คงจะโยนทิ้งไว้ที่ซอกหลืบใดสักแห่งในจักรวาลนี้ให้ดูแลตัวเองตามยถากรรม!