เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผ่านไปเนิ่นนาน ม่อเทียนหยุนจึงปล่อยเสินซีเยวี่ย ริมฝีปากของทั้งสองยังเชื่อมโยงกันด้วยเส้นใสระยิบระยับ
“คุณมันคนไม่ดี!”
เสินซีเยวี่ยเม้มปากน้อย ๆ แสร้งทำเป็นโกรธ
ม่อเทียนหยุนเพียงยิ้มโดยไม่พูดอะไร
เห็นชัด ๆ ว่าตอนท้ายเธอเป็นฝ่ายรุกยิ่งกว่าฉันเสียอีก ยังจะหาว่าฉันไม่ดีอีกหรือ
ม่อเทียนหยุนมองเสินซีเยวี่ยอย่างเงียบงัน ราวกับมองเท่าไรก็ไม่พอ เขาปรารถนาเหลือเกินว่าจะได้มองเธอเช่นนี้ตลอดไป จวบจนจักรวาลเกิดมหาระเบิด
ไม่! ต่อให้วันที่จักรวาลเกิดมหาระเบิดมาถึง ม่อเทียนหยุนก็ยังอยากมองเธอต่อไปให้นานกว่านั้นอีกแสนนาน!
ยามนี้เขารู้สึกสุขสำราญอย่างยิ่ง เพราะในที่สุดความปรารถนาข้อหนึ่งก็เป็นจริง นั่นคือการได้จุมพิตวิญญาณปาฏิหาริย์ หรือก็คือเสินซีเยวี่ย
เสินซีเยวี่ยงดงามถึงเพียงนั้น ม่อเทียนหยุนมีความคิดไม่ซื่อนี้มานานแล้ว เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่กล้าแสดงออก
“เอาอีกสักครั้งไหม” ม่อเทียนหยุนมองเสินซีเยวี่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์