กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฮือ... ฮือๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้!”
“ฉัน... ฉันไม่รู้ว่า ‘ดอกไม้นิรันดร’ คืออะไร ฉันก็แค่ร่ายออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำยังไงดี?”
“ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า? ฮือๆ...”
ยามนี้วิญญาณปาฏิหาริย์ราวกับเด็กหญิงที่ทำความผิด นั่งยองๆ อยู่บนพื้นในพื้นที่แกนปาฏิหาริย์ มือสองข้างปิดหน้าไว้ พร่ำโทษตัวเองไม่หยุด ทั้งยังส่งเสียงสะอื้นเบาๆ ออกมา
ท่าทางที่น่าเวทนาเช่นนี้ ทำให้ใครต่อใครอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าไปโอบกอดนางไว้ แล้วปลอบโยนนางอย่างอ่อนโยนด้วยกริยาและน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุด
พื้นที่แกนปาฏิหาริย์นอกจากวิญญาณปาฏิหาริย์แล้ว คนที่เหลือก็คือม่อเทียนหยุน