เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น แสงรุ่งอรุณทอดผ่านเส้นขอบฟ้า นำพาความสว่างไสวมาสู่ฐานทัพป้องกันดาวตู้น่าทั้งแห่ง
“ทุกคนไม่ต้องมาส่งแล้ว กลับไปเถอะ!”
ม่อเทียนหยุนก้าวขึ้นสู่เรือรบข้ามดาราจักรระดับดาวเคราะห์ซึ่งเป็นของตนเอง หันกลับไปเอ่ยกับทุกคน
เมื่อกล่าวจบ ม่อเทียนหยุนก็หันหลังกลับอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่หันไปมองซ้ำอีก ด้วยเกรงว่าจะเกิดความอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา เพราะนั่นรังแต่จะเพิ่มพูนความโศกเศร้าเปล่า ๆ
คนเราย่อมมีการจากลา การเดินทางของชีวิตย่อมควบคู่ไปกับการลาจากและการพานพบเสมอ
ทว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นการจากลา การจะได้กลับมาพานพบกันอีกนั้นช่างน้อยนิดเหลือเกิน
ข่าวที่ว่าเขากำลังจะเดินทางไปยังดาวหลักแห่งจักรวรรดิเพื่อศึกษาต่อที่สถาบันนักสู้หุ่นเกราะอัจฉริยะเอาหลงได้แพร่สะพัดออกไปนานแล้ว เหล่านักรบทั่วทั้งฐานทัพต่างรับรู้กันหมด
ในยามที่ต้องอำลานี้ นอกจากคนคุ้นเคยสองสามคนที่ร่วมดื่มสุราด้วยกันเมื่อคืนวานแล้ว ยังมีเหล่านักรบอีกนับหมื่นคนที่เดินตามมาเพื่อร่วมส่งม่อเทียนหยุน
เมื่อเห็นแผ่นหลังของม่อเทียนหยุนที่เดินลับหายเข้าไปในยานรบกระโดดข้ามดาว เหล่าทหารต่างพากันโบกมือลา เสียงตะโกน “ลาก่อนครับท่านผู้บัญชาการ” ดังประสานอย่างหนักแน่นทรงพลัง ราวกับจะทะลวงผ่านเกราะป้องกันของเรือรบข้ามดาราจักรระดับดาวเคราะห์ที่แม้แต่ปืนใหญ่เลเซอร์ก็ยังยิงไม่เข้าเสียให้ได้
“ดามาลิสซิงเซี่ยน จงแล่นด้วยความเร็วสูงสุด จุดหมายปลายทางคือดาวหลักจักรวรรดิอ้าวหลง!”