เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้น
เยาวชนร่างเปลือยคนหนึ่งค่อย ๆ ลืมตาตั่นจากพื้น
"เสื้อผ้าของฉันหายไปไหนหมด"
ม่อเทียนหยุนเพิ่งตื่นขึ้นก็พบว่าเสื้อผ้าของเขากลายเป็นเศษผ้านับไม่ถ้วน
"โอ้ ฉันเข้าใจแล้ว เมื่อวานฉันใช้น้ำยาวิวัฒนาการยีนระดับสูง เพราะร่างกายเจ็บปวดมากเกินไป จึงไม่ระวังฉีกเสื้อผ้าของตัวเองขาดไป"
ม่อเทียนหยุนมองร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง ภายในใจรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของร่างกาย แค่ใช้แรงเล็กน้อยที่ขาก็เหยียบพื้นยานรบอวกาศปาโถวจื้อหลานแตกไปแล้ว
"เมื่อวานฉันดื่มน้ำยาวิวัฒนาการยีนระดับสูงไปกว่าร้อยขวด ตอนนี้พละกำลังพื้นฐานของร่างกายฉันก็บรรลุถึงขีดจำกัดของนักยุทธ์วิวัฒนาการยีนระดับสูงแล้ว ตอนนี้พละกำลังพื้นฐานของร่างกายฉันต้องแข็งแกร่งที่สุดในฐานทัพป้องกันดาวตู้น่าอย่างแน่นอน"
"ด้วยพลังของฉันตอนนี้ แม้ไม่ควบคุมเกราะกล ก็สามารถทำลายยานรบกระโดดข้ามดาวระดับดาวเทียมลำนี้ 'ยานรบอวกาศปาโถวจื้อหลาน' ด้วยมือเปล่าได้"
"ร่างกายเนื้อหนังของฉันแม้ถูกปืนพลังงานระดับดาวฤกษ์ยิงโดนก็ไม่มีปัญหาอะไรมาก ความแข็งแกร่งของร่างกายแบบนี้น่าจะถึงระดับลอร์ดเผ่าแมลงแล้วใช่ไหม"