กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ม่อเทียนหยุนออกจากเขตศูนย์กลาง อุณหภูมิระหว่างฟ้ากับดินก็พลันหนาวเย็นลงทันที ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระลอก หิมะในฟ้าและดินโปรยปรายปลิวไสว เปลี่ยนโลกมนุษย์นี้ให้กลายเป็นโลกสีขาว
เขาเหลียวหลังมองเขตศูนย์กลางอันรุ่งเรืองงดงามและกว้างใหญ่โอ่อ่า กับฟ้าและดินเบื้องหน้าที่ว่างเปล่าซีดเซียวและหนาวเหน็บจับกระดูกตรงหน้า ราวกับเป็นคนละโลกกัน
ม่อเทียนหยุนกลับมาถึงโรงแรมแห่งนั้นในเขตเมืองตะวันออก
พนักงานในโรงแรมเห็นม่อเทียนหยุนก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “สวัสดีครับคุณท่าน! คุณจะเข้าพักหรือครับ?”
ม่อเทียนหยุนได้ยินแล้วก็นึกในใจ นี่มันไม่ใช่คำพูดพล่อย ๆ หรือไง!
“พูดพล่อย ๆ น้อยลงหน่อย ผมยังเอาห้องเดิมนั่นแหละ!”
“ได้ครับคุณท่าน” พนักงานเผยรอยยิ้มแบบมืออาชีพ