กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไปแล้ว
ม่อเทียนหยุนเก็บข้าวของทุกอย่างที่ต้องนำไปจนเรียบร้อย
มองบ้านสังกะสีหลังนี้ที่เขาอยู่อาศัยมาเกือบห้าปีสักครู่
จากนั้นก็ดึงประตูปิดแล้วลงกลอน
ในที่สุดก็จากที่นี่ไป
เมื่อผ่านบ้านของบีเอ่อร์ ม่อเทียนหยุนเห็นบีเอ่อร์กำลังตั้งใจอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะอย่างตั้งอกตั้งใจ
ม่อเทียนหยุนเห็นชัดว่าหนังสือในมือบีเอ่อร์คือเล่มที่เขามอบให้
ตอนที่ม่อเทียนหยุนเพิ่งมาถึงหมู่บ้านคนจน บีเอ่อร์อายุเพียง 6 ขวบ
บีเอ่อร์ไม่มีแม่อีกแล้วตั้งแต่ยังเล็ก พ่อของเขาเข้าไปในเขตเมืองทำงานใช้แรงทุกวันเพื่อแลกกับค่าครองชีพ ไม่มีเวลาดูแลเขา
เพราะฉะนั้นบีเอ่อร์ตัวน้อยจึงรู้จักดูแลตัวเองได้ตั้งแต่ยังเล็ก