กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เครื่องบินลงจอด สืออี้จูงมือเฉินซีตรงไปที่โรงพยาบาลทันที
ผลักประตูห้องผู้ป่วยออก เฟิงหลานอินกำลังพิงหัวเตียงอยู่ พอเห็นทั้งสองคน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“เสี่ยวซี! ทำไมมาด้วยกันล่ะ”
เฉินซีก้าวเท้าเร็ว ๆ เข้าไป เฟิงหลานอินยื่นมือคว้ามือเธอไว้ ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย
พอสติกลับมาดีแล้วเธอก็เข้าใจทุกอย่างขึ้นมา พอนึกถึงเรื่องต่าง ๆ ที่ผ่านมาตลอดหลายปี เสียงก็แหบลงทันที
“โทษแม่คนเดียว หลายปีมานี้ ลำบากเธอแล้ว”
“แม่ ไม่ต้องเศร้า ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”
เฉินซีลูบหลังมือเธอเบา ๆ
“เหล่าเฉินกับเสี่ยวอวี้ล่ะ”
เฟิงหลานอินสูดจมูก พูดขึ้น