กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จางจื่อซั่วยืนอยู่ที่ปากถ้ำ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
เขารู้สึกตลอดว่ามีลมเย็นวูบวาบ น่ากลัวพิลึก
ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นกลางวันแสก ๆ และยังมีคนอื่นอยู่ที่นี่ เขาคงวิ่งหนีไปนานแล้ว
“อาจารย์หวง ราชาจอเงินสือกับอาจารย์เฉินอยู่ที่นี่”
สุดท้ายจางจื่อซั่วก็ยังไม่กล้าก้าวเข้าไป เลยเรียกเพื่อนร่วมทีมของตัวเองมา
“ได้เลย ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
หวงอวี่เร่งฝีเท้า คนอื่นก็ล้อมเข้ามาด้วยความอยากรู้ พอมองปราดเดียวก็เห็นสืออี้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ข้างหลังเขาคือเฉินซี
“อาจารย์หวง ลงไปจับคนเลย”
จางจื่อซั่วเอ่ยขึ้น หวงอวี่เลิกคิ้ว
“ทำไมต้องเป็นผม? ทำไมคุณไม่ขยับ?”