เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
【อย่าไป อย่าไป~ ฉันยังอยากถามว่ากระดาษข้อความจากใจติดสินบนกล่องจดหมายให้เข้าประตูหลังได้ไหม!】
【เฉินซี จำกลับมานะ ฉันยังมีคำถามว่านาฬิกาวัดอัตราหัวใจจะแอบชอบนาฬิกาเรือนอื่นแบบลับ ๆ ไหม!】
【ฉันยื่นมือแบบเอ้อร์คังออกไปเงียบ ๆ ซีเป่าเอ๋ย หันมามองฉันสักหน่อยสิ】
เฉินซีกลับไปที่เดิม จินโหยวโหยวถอนหายใจยาว เธอเพิ่งเข้าใจความรู้สึกนั้น ในเมื่อมีเฉินซีอยู่ ทุกเวลามีเรื่องไม่คาดคิดได้เสมอ
กระแอมไอ จินโหยวโหยวยื่นมือล้วงเข้าไปหยิบกระดาษแผ่นแรกออกมา อ่านเบา ๆ:
“เวลาอยู่กับเธอ ลมยังอ่อนนุ่มขึ้นเลย ไม่ต้องพยายามหาคำพูดมานั่งเงียบ ๆ ฉันก็มีความสุขมากแล้ว”
พอเสียงนั้นจบลง หัวใจของติงซานซานก็กระตุกวูบ รีบก้มหน้าฝังลงต่ำ ปลายนิ้วกำชายเสื้อไว้แน่น ไม่กล้าเงยหน้ามองรอบ ๆ
คนอื่นในที่นั้นมองหน้ากัน ต่างแอบเดาว่านี่ใครเขียน เขียนให้ใคร
【ว้าว ประโยคนี้โรแมนติกมาก! เริ่มเดาคนเขียนกับคนที่ถูกเขียนถึงแบบมั่ว ๆ】