กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉันพอทำเป็นนิดหน่อย ฉันทำเองดีกว่า”
จ้าวหลินหลินเอ่ยขึ้น หวงอวี่ก็เสริมประโยคหนึ่ง
“ฉันก็ทำเป็นบ้าง มา ฉันจะช่วยนายเอง”
ไม่นานทั้งสองก็ทำบะหมี่ไข่ได้หนึ่งชาม
หลิวเถียนเถียนชิมคำหนึ่ง อดขมวดคิ้วไม่ได้
“พี่หลินหลิน อย่าโกรธที่ฉันพูดตรงนะ ฝีมือเธอนี่ต้องพัฒนาเยอะเลยจริง ๆ บะหมี่ชามนี้มันไม่อร่อยเกินไปแล้ว”
สีหน้าจ้าวหลินหลินแข็งค้าง งง ๆ ไม่รู้จะทำยังไง
“โอ๊ย พี่หลินหลิน ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ พูดตรงมาตลอด ถ้าทำให้เธอไม่สบายใจ เธออย่าถือสานะ”
หลิวเถียนเถียนเห็นสีหน้าจ้าวหลินหลินไม่ดี ก็เสริมอีกประโยค