กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฟิงหลีขบกรามไปมา ไม่มีอะไรจะพูดกับเฉินซี แต่กลับจ้องสืออี้อย่างเอาเรื่อง
สืออี้ฝึกฝนความสามารถในการรับแรงกดดันจนชำนาญมานานแล้ว จึงทำเป็นไม่เห็นสายตาของเฟิงหลี
ขอแค่หน้าหนาพอ ทุกอย่างก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป
“อาจารย์เฉิน ต่อไปพวกเราจะทำอะไร?”
ดวงตาของสืออี้จับจ้องเฉินซีไม่วาง สายตาแทบดึงเป็นเส้นใย แต่เฉินซีเองกลับไม่รู้สึกอะไร จำได้แค่คาแรกเตอร์ของตัวเอง ชาเขียวเต็มขั้น:
“ไม่รู้สิ ฉันก็แค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง จะมีความคิดใหญ่โตอะไรได้
ฟังความเห็นพี่ ๆ เขาก็พอ พวกคุณบอกให้ทำอะไรก็ทำอย่างนั้นแหละ~”