กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ผู้กำกับ ดูสิ ขนาดจอบยังทนดูไม่ได้ คุณใจร้ายกดขี่พวกเราได้ยังไงขนาดนี้”
“เฉินซี หัวผมเกือบถูกกระแทก แล้วเธอยังยืนหัวเราะเยาะอยู่ตรงนี้อีกเหรอ?!”
เฉียนหยวนหยวนโกรธ เมื่อครู่เขาตกใจจริง ๆ พอตั้งสติได้ก็ได้ยินปากเล็ก ๆ ของเฉินซีพ่นคำไม่หยุด ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาทันที
“ไม่มีเลยนะผู้กำกับ คุณเข้าใจฉันผิดได้ยังไง?”
เฉินซีไร้เดียงสา เฉินซีร้องทุกข์ เฉินซีออกโรงปกป้องตัวเอง
“ผมบอกว่ามี ก็ต้องมี!”
เฉินซี......
เอาแล้วไง วรรณกรรมจอมเผด็จการมาแล้ว
แต่โจทย์ข้อนี้ เธอก็ทำเป็นเหมือนกันนี่นา