ตอนที่ 167 ถ้าพูดเป็นก็พูดอีกหน่อย

เฉินอวี้แกะอมยิ้มออกรสละแท่ง พอหย่อนเข้าปากก็คายทิ้งทันที

พอชิมอมยิ้มรสใหม่ครบทุกรสแล้ว เฉินอวี้ก็เริ่มตั้งคำถามกับชีวิต

เขารู้สึกว่าชาตินี้ทั้งชาติคงไม่อยากกินอมยิ้มอีกแล้ว

นี่มันอมยิ้มหรืออมยิ้มเรียกยมบาล!

กินคำเดียวยังไงก็อายุสั้นลงหลายปีแน่ ๆ!

เฉินซีลบภาพจากกล้องวงจรปิดจนเสร็จอย่างรวดเร็ว พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเฉินอวี้นั่งครุ่นคิดอยู่ตรงนั้น ตรงหน้ามีอมยิ้มที่แกะแล้วกองเป็นตั้ง

เฉินซี???

เกิดอะไรขึ้น? เฉินอวี้ไม่ชอบกินอมยิ้มแล้วงั้นเหรอ?

“เสี่ยวอวี้ เป็นอะไรไป?”

“พี่สาว หาอมยิ้มรสขี้เยอะขนาดนี้มาจากไหนเนี่ย?”