กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“หา?”
เฉินซีตกใจจนลืมดื่มซุปไก่ไปเลย ดวงตาทอประกายแสงอยากรู้เรื่องชาวบ้าน
“ตั้งแต่อกหัก เขาก็ซึมเศร้าจนไม่เหลือแรงจูงใจจะใช้ชีวิตต่อ”
สืออี้พูดถึงตรงนี้ก็หยุดชั่วครู่
“ถ้าไม่ใช่เพราะผมกลับไปคราวนี้ แล้วยังโน้มน้าวเขาอยู่ตั้งนาน ป่านนี้เกรงว่า......”
ประโยคหลังไม่ได้พูดออกมา เน้นให้คิดเอาเอง
เฉินซีจิ้มปากแจ๊บ ๆ ความกล้าที่เต็มไปด้วยความยุติธรรมพลันผุดขึ้นมา
“งั้นนายมาส่งข้าวให้ฉันทุกวันเลยสิ ตราบใดที่นายไม่คิดว่ายุ่งยาก”
“ไม่ยุ่งยาก ผมมีเวลาว่างเยอะ”
มุมปากสืออี้ยกยิ้มเล็กน้อย