ตอนที่ 137 อิจฉาจนควบคุมสีหน้าไม่ได้

สวีเจียมู่เข้าใจแล้ว เข้าใจอย่างถ่องแท้

ถ้าเป็นคนอื่น เขายังไงก็ต้องแย่งสักหน่อย แต่ถ้าคนคนนั้นคือราชาจอเงินสือ เกรงว่าจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแย่ง

สวีเจียมู่เก็บความคิดเล็ก ๆ ของตัวเองไว้ แล้วเงียบ ๆ ขยับไปยืนข้าง ๆ อีกครั้ง

พอเฉินซีหันมา ก็เห็นสวีเจียมู่อยู่ห่างจากสองคนพอสมควร จึงถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

“เธอยืนไกลขนาดนั้นทำไม? เรียนได้หมดแล้วเหรอ?”

“ไม่ ยังไม่ครับ”

สวีเจียมู่รีบโบกมือ เออใช่ เขายังต้องตั้งใจเรียนอยู่เลย

สวีเจียมู่ยอมเชื่อฟังไปยืนอีกฝั่งของเจียงฉือ ระหว่างเขากับเฉินซีมีเจียงฉือคั่นอยู่คนหนึ่ง เขาก้มหน้าตั้งใจฟัง