กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หม่าเหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ ราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างแสนสาหัส
เฉินซีแข็งค้างอยู่กับที่ อ้าปากแล้วก็ยังนึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี
ที่สำคัญคือตกใจกับปฏิกิริยาของหม่าเหลียง ผ่านไปตั้งนานกว่าจะตั้งสติหาน้ำเสียงของตัวเองกลับมาได้
“อาจารย์หม่า คุณโดนเจียงกลืนกินเข้าไปแล้วหรือไง”
“เจียงกลืนกินอะไร”
หม่าเหลียงงงเป็นไก่ตาแตก หัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
“ก็ถูกเจียงฉือกลืนไปแล้วไง เมื่อก่อนคุณมั่นคงน่าเชื่อถือมาก ในสายตาฉันคุณเป็นเหมือนพี่ใหญ่คนหนึ่ง
แต่ตอนนี้......”
ส่วนที่เหลือเฉินซีไม่ได้พูดออกมา แต่ความหมายชัดเจนเกินพอ
หม่าเหลียงเก็บสีหน้าทันที กลับไปเป็นแบบเดิมในพริบตา