กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มื้ออาหารมื้อหนึ่ง ทุกคนงัดฝีการแสดงที่ดีที่สุดในชีวิตออกมา ว่าด้วยการฝึกฝนตนเองของนักแสดง
ตอนแรกเฉินซีหิวมาก ก็ไม่รู้สึกว่ามันแย่ขนาดนั้น พอท้องอิ่มแล้วถึงได้รู้สึกว่ากลืนไม่ลงเอาเสียเลย
แต่ทุกคนไม่ขยับเขยื้อน ไม่มีใครแสดงท่าทีว่ามันแย่ขนาดนั้น
ฉะนั้นศัตรูไม่ขยับฉันก็ไม่ขยับ สิ่งที่แข่งกันก็คือความอดทน
เจียงฉือเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว อัดเข้าปากไปไม่กี่คำ ท้องก็รับไม่ไหวแล้ว เลยลุกขึ้นยืนตรง ๆ ถือชามเดินเข้าห้องครัวไปเลย
บะหมี่นี่ถ้าไม่คนก็ยังดี พอคนขึ้นมา กลิ่นไหม้ก็ตลบขึ้นมาทั้งหมด กินต่อไปอีกเขาคิดว่าตัวเองอาจอาหารเป็นพิษ
เจียงฉือขยับ เฉินซีก็ขยับตาม