กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉันเป็นแค่นักเรียน มีกระดาษกับปากกา ก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือ?”
เฉินซีไม่ให้สีหน้าดีกับลู่ชิงชิง กลับเร่งเร้า:
“รีบเขียนสิ ฝนตกหนักขนาดนี้ จะให้ทุกคนรอเธอไปตลอดคงไม่ได้หรอก”
“พวกเรากำลังถ่ายรายการ เป็นแขกรับเชิญด้วยกัน ไม่ควรช่วยเหลือกันและกันหรือ?”
ลู่ชิงชิงไม่อยากเขียนใบยืมเงิน เรื่องที่เฉินซีช่วยเธอ เธอขอบคุณไปแล้ว ถ้ามีใบยืมเงินอีกใบ มันก็ไม่เท่ากับทิ้งหลักฐานไว้หรือ?!
“หึ พูดง่ายนะ พวกเราหลายคนฝ่าฝนมาช่วยเธอ ต้องเผชิญความเสี่ยงที่ไม่รู้ล่วงหน้า หน้าเธอนี่หนาได้ใจจริง ๆ
รีบเขียนใบยืมเงินสิ อย่ามัวจู้จี้อยู่ตรงนี้”