กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนนั้น รถพี่เลี้ยงเด็กสีน้ำเงินคันหนึ่งแล่นเข้ามาจากระยะไกล รถยังไม่ทันจอดสนิท เจียงฉือก็เปิดประตูรถกระโดดลงมา
สวมเสื้อเชิ้ตลายดอก แต่งตัวฉูดฉาดเหมือนนกยูงลาย วิ่งตรงมาหาเฉินซี:
“พ่อบุญธรรม~”
เฉินซีหลบอย่างเด็ดขาด เจียงฉือพุ่งพลาด ริมฝีปากเบ้ขึ้น พูดอย่างไม่พอใจ:
“พ่อบุญธรรม ไม่เจอกันนาน คิดถึงผมบ้างไหม?”
“คิดถึงสิ”
เฉินซีตอบทันที เจียงฉือยิ้มขึ้น แล้วก็ได้ยินเฉินซีพูดต่อ:
“ฉันคิดถึงตลอดว่าเมื่อไหร่นายจะใช้เงินตามสัญญากู้คืน”
เจียงฉือ......
รอยยิ้มแข็งค้าง เจียงฉือรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย: