กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ทำตามสัญญา”
เฉินซีเดินไปหยุดตรงหน้าเจิ้งเจียหาว มองลงมาอย่างเหนือกว่า แววตาเงียบสงบ
เจิ้งเจียหาวกัดฟันแน่น รู้สึกเพียงว่าถูกดูหมิ่น
เขาเป็นชายชาตรีสูงเจ็ดศอก จะคุกเข่าง่าย ๆ ได้ยังไง
“ฉันขอโทษได้ แต่ไม่คุกเข่าได้ไหม?”
“ไม่ได้ แพ้พนันก็ต้องยอมรับ เร็วเข้า เรียกปู่ซะ”
“นาย......”
เจิ้งเจียหาวโกรธจนเลือดขึ้นหน้า จ้องเฉินซีเขม็ง
“เฉินซี รู้จักผ่อนปรนกันบ้าง มิตรภาพมาก่อน การแข่งขันรองลงมา พวกเราเป็นเพื่อนนักเรียนกันทั้งนั้น อย่าให้เสียไมตรีเลย”
เสียงหนึ่งที่แผ่วเบาดังขึ้น ทำลายความเงียบชั่วขณะนี้