กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เช้าไม่ได้เจอเธอ ทุกคนเป็นห่วงกันหมดเลย”
ลู่ชิงชิงเดินเข้ามา เอื้อมมือจะคว้าแขน แต่เฉินซีหลบไป
สองคนนี้ สนิทกันด้วยเหรอ
ลู่ชิงชิงอึดอัดขึ้นมาทันที ความหงุดหงิดผุดขึ้นในใจ รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้าง
มือที่เอื้อมออกไปแข็ง ๆ ปัดผม แล้วทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เสี่ยวซี ทุกคนก็เป็นห่วงเธอ ไหนจะเข้าโรงพักตั้งแต่เช้า เธอยังเด็ก แรง ๆ หน่อยก็เป็นเรื่องปกติ”
เฉินซีพยักหน้า
“อาจารย์ลู่พูดถูก ฉันอายุน้อย ไม่เหมือนอาจารย์ลู่ที่อายุปาเข้าไปขนาดนี้ เจอเรื่องอะไรก็ชอบคิดไปเอง ช่างไม่ใช่ง่าย ๆ”
แค่ประโยคเดียว หน้าลู่ชิงชิงก็ซีด ร่างเซไปเล็กน้อย